16 november 2008

 

Soms heb ik het gevoel dat ik het niet meer aankan.

Men hele leven is een puinhoop

Soms vraag ik me af hoeveel verdriet en leed een mens wel aankan

Ik weet geluk is niet te koop

Er zijn mensen die me zeggen “je bent een sterke vrouw”

Maar zien zij dan niet dat ik rouw?

Ik voel zoveel pijn en verdriet

Zien zij dat dan niet?

Soms heb ik echt het gevoel dat ik niet meer wil leven

Waarom zou iemand zoveel om me geven?

Hoe kan het in godsnaam bestaan dat er hier op de wereld, in dit kleine stadje, iemand rondloopt die op zo’n korte tijd reeds zoveel voor mij heeft gedaan

Beteken ik dan echt zoveel voor deze persoon?

Ik vraag mezelf soms af waarom ik eigenlijk op deze wereld ben gezet

Soms zou ik urenlang van verdriet kunnen huilen op bed

Zoveel verdriet en pijn,

Dat kan toch voor niemand goed zijn

Ik wil er zo graag over praten,

Maar wat zou het baten?

Hoe men het ook draait of keert, ik moet hier alleen zien door te komen,

Ik moet me er zelf zien door te slaan en verder te blijven gaan…

Hopelijk bezit ik nog zoveel moed en kracht,

Want soms heb ik echt meer een gevoel van onmacht

Dan vraag ik me soms af of het niet beter zou zijn om alles zomaar op te geven

En niet meer door te gaan met leven

Ik voel me soms zo moe gestreden

En dan zoek ik tevergeefs naar die ene reden

De reden waarom ik nog zou moeten doorgaan,

De eigenlijke reden van mijn bestaan

Voor wie of wat ik nog moet strijden

En vooral of ik in de toekomst ook nog zoveel zou moeten lijden

Soms lijkt het me net of ik ooit iets vreselijks moet hebben gedaan

Waardoor ik zoveel miserie, pijn en verdriet moet doorstaan

Eén ding weet ik zeker met heel men hart en ziel,

De dag dat ik ooit het geluk mag hebben om zelf een kind op de wereld te zetten zal er nooit of te nimmer iemand 1 vinger aan raken

Nooit zou ik men kind zoveel verdriet en pijn laten lijden als ik zelf heb moeten meemaken

Niemand verdient dit zomaar en ik vraag mezelf af of het werkelijk allemaal aan mezelf ligt?

Ben ik te slim of te sluw voor een man,

Waardoor die zich niet meer met woorden verweren kan?

Ben ik een te grote flapuit of ben ik veel te eerlijk?

Ben ik veel te goed en braaf,

En nemen ze me daarom als hun slaaf?

Ben ik soms veel te zacht

en op andere momenten dan weer veel te hard?

Ben ik veel te rad van tong en veel te sterk met woorden?

Is het daardoor dat ze zich zoveel geweld veroorloven?

Soms ben ik bang voor mezelf in een dubbelzijdige betekenis…

Bang om me ooit nog te binden,

om dan terug hetzelfde te moeten ondervinden

En vooral bang om weer zoveel fysisch en psychisch leed te ondergaan

En de eventuele fatale feiten die daarmee zouden kunnen gepaard gaan.

Maar langs de andere kant stel ik mezelf de vraag “ligt de fout eigenlijk wel bij mij?”

Heeft een man het recht om zen partner voortdurend te beliegen van de kleinste onbenulligheden tot grote belangrijke zaken?

Heeft een man het recht om geheimen te hebben voor zen vrouw?

Heeft een man het recht om dingen te doen buiten de weet van zen vrouw?

Heeft een man het recht om te liegen en te verzwijgen?

Heeft een man het recht zich anders voor te doen dan hij is?

Heeft een man het recht zen vrouw hemel op aarde te beloven om deze voor zich te winnen en haar nadien de hel te bezorgen?

Heeft een man het recht het normaal te vinden dat alle taken op de vrouw uitdraaien?

Heeft een man het recht jaloers te zijn omdat zen vrouw meer verdient dan hijzelf of omdat zij wel een hechte band heeft met haar ouders?

Heeft een man het recht scènes te maken en zen vrouw te vernederen in het bijzijn van iedereen?

Heeft een man het recht steeds maar zen eigen zin te doen en steeds te moeten krijgen wat hij wil?

Heeft een man het recht geen rekening te houden met de gevoelens en wensen van zen vrouw?

En vooral heeft een man het recht zen vrouw zowel fysisch als psychisch te breken tot er niets meer overblijft van de persoon die zij werkelijk was?

Heeft een man het recht geweld te gebruiken en zen vrouw te slaan?

Ik dacht van niet…

Ik voel me gebroken, verloren, eenzaam, verdrietig, kapot, gekrenkt, gekleineerd en nog zoveel meer.

Op sommige momenten voelde ik me zelfs echt een stuk vuil of een vloermat

Is het te verwonderen dat het leven me zo hard gemaakt heeft?

Och, en wat is hard als je tegelijkertijd toch zo kwetsbaar geworden bent?

Wat ik soms vooral voel is het gevoel dat ik moe gestreden ben, echt doodop, het gevoel dat ik nog maar een kaars ben die nog een beetje brand tot ze uitgaat.

Men moeder heeft altijd gezegd dat ik als 2 druppels water gans men vader was en zo begin ik me ook meer en meer te voelen.

Dat ik niet alleen volledig hetzelfde karakter heb als men vader, maar dat ik misschien ook op deze klotewereld gezet ben om niks anders dan verdriet en pijn aangedaan te worden en een leven vol miserie te lijden, zonder dat je je ooit eens 5 minuten echt gelukkig mag voelen, zonder dat er alweer een volgende tegenslag op de loer ligt.

 

(Geschreven op 16 november 2008)